هر چه فیلم صاف‌تر شود - دهانه‌های بیشتر ظاهر می‌شوند. در اینجا چرا.

پوست پرتقال عمدتاً به صورت موج دار شدن کم و زیاد روی سطح فیلم ظاهر می شود. اگر قابلیت جریان پوشش در طول تشکیل فیلم ناکافی باشد، ناهمواری ریز تشکیل شده توسط اسپری را نمی توان به موقع اصلاح کرد - نتایج واضح پوست پرتقال. دهانه متفاوت است. دهانه معمولاً به اختلاف تنش سطحی محلی مربوط می شود. هنگامی که یک موقعیت روی فیلم تحت تأثیر یک ماده با کشش سطح پایین قرار می گیرد، پوشش اطراف نمی تواند به طور پایدار در آنجا باقی بماند و ممکن است به سمت حاشیه منقبض شود و در نهایت یک فرورفتگی ایجاد کند. بنابراین: پوست پرتقال "موج سطحی" را حل می کند. دهانه "بی ثباتی محلی" را حل می کند. این دو به سادگی ارتباط معکوس ندارند.

این فیلم را می توان به عنوان یک لایه نازک مایع درک کرد که به طور مداوم سطح خود را تنظیم می کند. هنگامی که جریان کلی سیستم بهبود می یابد، فیلم به طور فعال تری به دنبال یک حالت پایدار است. اما اگر موقعیتی روی سطح زیرلایه دارای آلودگی باشد، این ناحیه از نظر وضعیت سطحی با لایه اطراف متفاوت است - پوشش ممکن است از آن موقعیت به سمت بیرون جمع شود و در نهایت یک فرورفتگی قابل توجه ایجاد کند. بنابراین گاهی اوقات اینطور نیست که "تراز کردن بهتر باعث ایجاد دهانه های بیشتر می شود"، بلکه پس از بهبود تسطیح، سیستم نسبت به تفاوت های تنش سطحی موضعی حساس تر می شود - و در اصل آلودگی پنهان و مشکلات سازگاری به راحتی آشکار می شود.

اگر دوز عامل تراز کننده به طور مداوم برای پوست پرتقال افزایش یابد، ممکن است در واقع وضعیت سطح اولیه سیستم را تغییر دهد. هنگامی که افزودن عامل تراز کننده از محدوده مناسب فراتر رود، ممکن است تغییرات سازگاری ایجاد کند و حتی بر تعادل سطح بین فیلم و بستر تأثیر بگذارد. در این مرحله: پوست پرتقال به بهبود خود ادامه می دهد، اما دهانه ها، ناهنجاری های پوشش مجدد و مشکلات دیگر ظاهر می شوند. بنابراین، عوامل تسطیح باید یک فاصله زمانی معقول را پیدا کنند - نه اینکه صرفاً به دنبال اثر تراز کردن بالا باشند.

برای پوشش های براق بالا، مسطح بودن فیلم قطعا مهم است. اما اگر پایداری سطح در تعقیب تراز کردن قربانی شود، فیلم نهایی به دست آمده لزوما بهتر نیست. فرمول‌های عملی باید به طور همزمان در نظر گرفته شوند: صافی، مقاومت در برابر دهانه، سازگاری، قابلیت پوشش مجدد و چسبندگی بین لایه‌ای. بنابراین آنچه که سیستم تراز کردن واقعاً باید پیدا کند یک نقطه تعادل است - نه اینکه هیچ ویژگی واحدی را به حد خود برساند.