صفحه اصلی / اخبار / اخبار صنعت / زیرلایه قسمت پلاستیکی درمان شده است - چرا پوشش هنوز پس از استفاده کنده می شود؟
اخبار صنعت
1
سطح پلاستیکی که تحت درمان قرار گرفته است به این معنی نیست که وضعیت سطح به طور دائم پایدار است
پلاستیک با فلز متفاوت است - حالت سطح آن ممکن است در طول زمان تغییر کند. به خصوص در قطعات تزریقی، در هنگام تولید از مواد رها کننده و روان کننده استفاده می شود. حتی پس از اتمام تمیز کردن یا فعال سازی سطح، برخی از مواد کم مولکولی ممکن است به تدریج از داخل پلاستیک به سمت سطح مهاجرت کنند. پوشش درست پس از پاشش خوب به نظر می رسد، اما پس از مدتی، حالت رابط بین پوشش و بستر تغییر می کند و باعث کاهش چسبندگی می شود.
2
چرا پوشش یکسان روی پلاستیک های مختلف به راحتی باعث لایه برداری می شود؟
پلاستیک های مختلف دارای انرژی های سطحی، قطبیت و ساختار شیمیایی بسیار متفاوتی هستند. به عنوان مثال، مواد معمولی PP و PE ذاتاً انرژی سطحی پایین تری دارند - پوشش به سختی به طور طبیعی مانند روی بسترهای با انرژی سطح بالا پخش می شود. حتی اگر یک فیلم کامل تشکیل شود، ممکن است ناحیه تماس واقعی همچنان ناکافی باشد. این وضعیت ممکن است در آزمایش چسبندگی ساده بلافاصله پس از استفاده مشکل آشکاری را نشان ندهد، اما پس از غوطه ور شدن در آب، چرخه گرمای سرد یا استفاده طولانی مدت، نقاط ضعف رابط به تدریج آشکار می شوند.
3
درمان بیش از حد سطح همیشه بهتر نیست
فعال سازی سطحی قوی تر نیست بهتر است. اگر شرایط درمان خیلی قوی باشد، ساختار سطح پلاستیک ممکن است تغییر کند یا حتی آسیب سطحی ایجاد شود. بهعلاوه، برخی از اثرات فعالسازی سطحی اعتبار زمانی مشخصی دارند - اگر زمان ایستادن پس از درمان قبل از سمپاشی خیلی طولانی باشد، حالت فعال ممکن است به تدریج کاهش یابد و باعث کاهش چسبندگی در ابتدا بهبود یافته شود. قدرت درمان، یکنواختی، زمان انتظار پس از درمان و پنجره واقعی اسپری همه باید در نظر گرفته شوند.
4
چرا تست چسبندگی در هنگام تحویل واجد شرایط است، اما بعد از یک دوره لایه برداری می شود؟
تست چسبندگی معمولا در زمان و محیط خاصی انجام می شود. اما محصولات واقعی ممکن است نیاز به دمای بالا، دمای پایین، گرمای مرطوب، خمش، اصطکاک و چرخه گرم-سرد داشته باشند. پلاستیک و فیلم درجات مختلفی از انبساط و انقباض حرارتی دارند - پس از تغییر دما، بستر و فیلم تغییرات ابعادی متفاوتی را ایجاد میکنند. اگر پیوند بین پوشش و پلاستیک کافی نباشد، یا خود فیلم دارای تنش داخلی زیادی باشد، سطح مشترک ممکن است به تدریج پس از چرخه های متعدد، ترک های ریز ایجاد کند.
5
اگر پوشش بیش از حد "سخت" باشد، ممکن است پوسته شدن قطعات پلاستیکی نیز ایجاد شود
قطعات پلاستیکی معمولاً دارای درجه خاصی از انعطاف پذیری هستند. اگر پوشش بیش از حد سخت و شکننده طراحی شده باشد، در حالی که خود بستر به راحتی دچار خمش یا تغییر شکل جزئی می شود، پوشش باید تنش بیشتری را تحمل کند. هنگامی که تفاوت قابلیت تغییر شکل بین فیلم و پلاستیک زیاد باشد، غلظت تنش رابط ممکن است در طول استفاده طولانی مدت ظاهر شود. بنابراین، پوششهای قطعات پلاستیکی سختی بالاتری ندارند، بهتر است - تعادل مناسب بین چسبندگی، انعطافپذیری و استحکام فیلم باید پیدا شود.
6
چرا تقویت کننده چسبندگی می تواند کمک کند اما راه حل کاملی نیست؟
برای پلاستیک های کم انرژی، تقویت کننده های چسبندگی می توانند پیوند سطحی بین پوشش و بستر را بهبود بخشند. اما آنها نمی توانند جایگزین درمان بستر شوند. اگر آلودگی آشکار روغن، عامل رهاسازی یا سایر آلودگی ها روی سطح پلاستیک وجود داشته باشد، صرفاً افزایش پروموتر چسبندگی نمی تواند مشکل اساسی را حل کند. تقویت کننده چسبندگی همچنین باید با سیستم رزین مطابقت داشته باشد - دوز بسیار کم ممکن است اثر ناکافی ایجاد کند. خیلی زیاد ممکن است بر سختی فیلم، مقاومت در برابر آب و عملکرد پوشش مجدد تأثیر بگذارد.
7
چگونه می توان تشخیص داد که مشکل زیرلایه است یا پوشش؟
اگر چسبندگی بلافاصله پس از درمان بسیار خوب است اما پس از مدتی ایستادن به طور قابل توجهی کاهش می یابد، روی ثبات فعال سازی سطح و مهاجرت مواد با مولکولی کم تمرکز کنید. اگر زیرلایه های پلاستیکی مختلف عملکرد بسیار متفاوتی را با پوشش یکسان نشان می دهند، روی انرژی سطح بستر و مرطوب شدن پوشش تمرکز کنید. اگر چسبندگی اولیه واجد شرایط است اما لایه برداری بعد از چرخه گرمای سرد رخ می دهد، روی انعطاف پذیری پوشش، تنش داخلی و تفاوت های انبساط حرارتی بین بستر و فیلم تمرکز کنید. اگر افزودن پروموتر چسبندگی به وضوح وضعیت را بهبود می بخشد، نوع پروموتر و نسبت اضافه را بیشتر بهینه کنید.
8
چگونه می توان چسبندگی طولانی مدت پوشش های قطعات پلاستیکی را بهبود بخشید؟
ابتدا نوع بستر پلاستیکی و وضعیت سطح واقعی را تأیید کنید. سپس یک سیستم پوششی را انتخاب کنید که با ویژگیهای سطح زیرلایه مطابقت داشته باشد و به پوشش اجازه دهد تا بستر را کاملاً خیس کند. برای پلاستیک های کم انرژی، یک سیستم ارتقای چسبندگی مناسب را نیز ترکیب کنید. به طور همزمان سختی و انعطاف فیلم را متعادل کنید، از پوشش های بیش از حد شکننده که باعث ایجاد تنش سطحی بیش از حد در طول تغییرات گرمای سرد یا تغییر شکل مکانیکی می شوند، اجتناب کنید. در ارزیابی واقعی، نه تنها آزمایش چسبندگی اولیه - همچنین مقاومت در برابر آب، گرمای مرطوب، چرخه گرمای سرد و تست های خمشی را برای مشاهده عملکرد طولانی مدت ترکیب می کند.
خلاصه
زیرلایه قسمت پلاستیکی قبلاً تحت درمان قرار گرفته است اما هنوز لایه برداری به این معنی نیست که عملیات سطحی ارزشی ندارد. مشکل واقعی ممکن است ناشی از وضعیت سطحی ناپایدار پس از عملیات، انرژی کم سطح پلاستیک، مهاجرت عامل رهاسازی، مرطوب شدن ناکافی پوشش، یا عدم تطابق در قابلیت تغییر شکل بین فیلم و پلاستیک باشد. رویکرد منطقی تر این است که اجازه دهیم سطح زیرلایه، مرطوب شدن پوشش، اتصال سطحی و انعطاف پذیری فیلم با یکدیگر مطابقت داشته باشند - تنها زمانی که هم چسبندگی اولیه و هم استفاده طولانی مدت ثابت بماند، مشکل لایه برداری قطعات پلاستیکی واقعا حل می شود.
سوالات متداول
پنجره موثر پس از شعله یا درمان پلاسمایی PP قبل از شروع کاهش ترشوندگی چقدر است؟
فعال شدن سطح از شعله و درمان پلاسما دائمی نیست. برای PP، انرژی سطح بالا معمولاً به طور قابل توجهی بالاتر از خط پایه تیمار نشده برای تقریباً 24 تا 72 ساعت در شرایط ذخیرهسازی عادی باقی میماند، پس از آن مهاجرت سطحی با وزن مولکولی کم به تدریج مزیت فعالسازی را کاهش میدهد. برای بهترین نتایج چسبندگی، اعمال پوشش ظرف چند ساعت پس از عملیات سطحی توصیه میشود - پنجره خاص به شدت عملیات، درجه زیرلایه و شرایط نگهداری بستگی دارد. اندازهگیری زاویه تماس آب در فواصل زمانی پس از تصفیه، نشاندهنده کمی از سرعت کاهش انرژی سطحی برای یک زیرلایه و ترکیب تصفیه خاص است.
آیا پرایمر پلی اولفین کلردار (CPO) هنوز رویکرد استاندارد برای چسبندگی به بسترهای PP و پلی اولفین است؟
پرایمرهای مبتنی بر CPO همچنان به طور گسترده برای چسبندگی پلی اولفین استفاده می شود زیرا زنجیره های CPO می توانند از نظر فیزیکی با سطوح بستر پلی اولفین درگیر شوند و از نظر شیمیایی با آنها تعامل داشته باشند و چسبندگی ایجاد کنند که دستیابی به آن با تقویت کننده های چسبندگی معمولی دشوار است. با این حال، فشار محیطی و نظارتی بر روی مواد کلر باعث توسعه رویکردهای جایگزین شده است - از جمله افزودنی های خاص تقویت کننده چسبندگی، سیستم های رزین اصلاح شده و بهینه سازی انرژی سطح بستر - که برخی از آنها می توانند نیاز به CPO را کاهش یا حذف کنند. رویکرد مناسب به نوع پلی اولفین خاص، سیستم پوشش، الزامات عملکرد و مقررات قابل اجرا بستگی دارد.
