عامل تسطیح پوست پرتقال را رفع کرد - چرا اکنون دهانه های بیشتری نسبت به قبل وجود دارد؟

پس از اسپری شدن پوشش روی بستر، فیلم باید فرآیند جریان، پخش و پخت را طی کند. اگر قابلیت جریان فیلم در طول خشک شدن کافی نباشد، موج‌های کم و زیاد که در سطح ایجاد می‌شوند را نمی‌توان به موقع اصلاح کرد - نتیجه‌ی پوست پرتقال است. یکی از عملکردهای یک عامل تسطیح کمک به بهبود جریان و گسترش سطح فیلم است و به تدریج این موج های کوچک سطح را کاهش می دهد. بنابراین پس از افزودن یک عامل تسطیح مناسب، فیلم معمولاً صاف تر است. اما مشکل دقیقاً در اینجا ظاهر می شود.

زیرا ممکن است سیستم اولیه در وضعیت نسبتاً پایداری قرار داشته باشد. اگرچه قابلیت تسطیح فیلم معمولی بود، اما اختلاف کشش سطحی به اندازه کافی برای ایجاد مقادیر زیادی از دهانه ها مشخص نبود. پس از افزودن عامل تراز کننده، کل حالت سطح فیلم تغییر می کند. اگر مقادیر ریز روغن، روغن سیلیکون، عامل رهاسازی یا آلودگی تجهیزات در این نقطه وجود داشته باشد، عامل تراز کننده ممکن است تفاوت بین این مناطق کم کشش سطحی و فیلم اطراف را آشکارتر کند. مشکلاتی که در ابتدا پنهان بودند ممکن است تشدید شوند. بنابراین گاهی اوقات عامل تسطیح کننده آلودگی را ایجاد نمی کند - بلکه باعث می شود عیوب سطحی که قبلاً آشکار نبودند آشکار شوند.

قطبیت رزین، سازگاری، ترکیب حلال و سایر مواد افزودنی همگی بر نحوه مهاجرت و توزیع عامل تراز کننده در فیلم تأثیر می‌گذارند. بنابراین، یک عامل تسطیح که می تواند به خوبی پوست پرتقال را در سیستم A بهبود بخشد، ممکن است پس از جابجایی به سیستم B باعث ایجاد دهانه شود. به همین دلیل است که انتخاب عامل تسطیح نمی تواند فقط به "اثر تراز کردن وجود" توجه کند - درجه تطابق با کل سیستم فرمولاسیون نیز باید در نظر گرفته شود.

یک عامل تسطیح مناسب نه تنها باید فیلم را "مطلق تر" کند. همچنین باید به طور همزمان موارد زیر را در نظر گرفت: ظاهر فیلم، مقاومت در برابر دهانه، قابلیت پوشش مجدد، چسبندگی بین لایه ها، سازگاری با رزین و پایداری ذخیره سازی. به خصوص در پوشش‌های صنعتی، پوشش‌های خودرو، و پوشش‌های براق، صرفاً دنبال کردن یک اثر تراز بسیار قوی لزوماً به یک فیلم نهایی بهتر منجر نمی‌شود.