پوشش کف در لایه نازک عادی به نظر می رسد - چرا دهانه پس از اعمال ضخیم ظاهر می شود؟

پس از اعمال پوشش کف، فیلم باید از طریق جریان، پخش شدن، تبخیر حلال و پخت بگذرد. در پوشش نازک، فیلم نسبتاً سریع به حالت پایدار می رسد و برخی از نوسانات سطح میکرو ممکن است به عیوب آشکار تبدیل نشوند. اما در پوشش ضخیم، فیلم حالت روان را برای مدت طولانی تری حفظ می کند. تا زمانی که اختلاف کشش سطحی، آلودگی موضعی، یا مشکلات سازگاری مواد افزودنی در داخل سیستم وجود داشته باشد، پوشش ممکن است در طول فرآیند جریان طولانی دوباره توزیع شود. عیوب سطحی اولیه جزئی ممکن است به تدریج فرورفتگی های آشکاری را ایجاد کنند.

هنگامی که پوشش کف در یک پاس ضخیم تر اعمال می شود، هوای داخلی و مواد فرار به زمان بیشتری نیاز دارند تا به بیرون آزاد شوند. اگر سطح پوشش قبلاً شروع به تشکیل یک لایه نسبتاً پایدار کرده باشد، اما گاز داخلی همچنان به سمت بالا حرکت می کند، ممکن است حباب های ریز تشکیل شود. پس از ترکیدن حباب های کوچک، ممکن است فرورفتگی ها روی سطح باقی بماند. اگر قابلیت تسطیح فیلم ناکافی باشد، این فرورفتگی ها نمی توانند دوباره پخش شوند و به راحتی نقص های سطحی دهانه مانند ایجاد می کنند. بنابراین، فرورفتگی‌های سطح پوشش ضخیم را نمی‌توان فوراً به عنوان دهانه‌های معمولی فرض کرد - همچنین لازم است تشخیص داد که آیا آنها از دهانه واقعی، پارگی حباب یا تراز ناکافی هستند.

سیستم های لایه ضخیم معمولا امیدوارند که فیلم بتواند به طور کامل پخش شود، بنابراین آنها بر انتخاب عامل تراز کننده تمرکز می کنند. یک سیستم تسطیح به خوبی انتخاب شده می تواند به فیلم کمک کند تا گرادیان های کشش سطحی را کاهش دهد و پوشش را قادر می سازد تا یکنواخت تر پخش شود. اما اگر عامل تسطیح با سیستم رزین سازگاری کافی نداشته باشد یا افزودن آن خیلی زیاد باشد، ممکن است وضعیت دینامیکی سطح فیلم را نیز تغییر دهد. بنابراین، هنگامی که پوشش کف باعث ایجاد دهانه می شود، نمی توان به سادگی فرض کرد که "همسطح سازی ناکافی است" و به طور مداوم مقدار عامل تسطیح را افزایش داد. رزین، حلال، کف زدا و سایر مواد افزودنی باید با هم ارزیابی شوند.