در پوشش سازه فولادی، یک مشکل بین لایه ای معمولی وجود دارد: پس از پاشش پرایمر، چسبندگی نرمال است و سطح هیچ ناهنجاری آشکاری را نشان نمی دهد - اما پس از اعمال لایه دوم، لایه پوشش اول دچار چروک، نرم شدن، ترک خوردگی یا حتی بلند شدن موضعی می شود. بسیاری از مردم تصور می کنند پوشش دوم "چسبندگی ضعیفی دارد." اما در واقع مشکل لزوماً در خود لایه دوم رخ نمی دهد. یک وضعیت رایج تر این است که حلال در لایه دوم یک اثر انحلال مجدد یا تورم در فیلم اول ایجاد می کند که هنوز کاملاً تثبیت نشده است.
پس از اعمال پوشش، فیلم معمولاً یک فرآیند تثبیت تدریجی را طی می کند. خشکی سطح - جایی که لایه سطحی سیالیت آشکار را از دست داده است - به این معنی نیست که رزین داخلی کاملاً یک ساختار پایدار تشکیل داده است. به خصوص برای پوشش هایی که نیاز به اکسیداسیون، اتصال عرضی یا زمان پخت طولانی تری دارند، می تواند فاصله زمانی قابل توجهی بین حالت خشک سطحی و حالت واقعاً آماده برای پوشش مجدد وجود داشته باشد.
هنگامی که لایه دوم برای اولین بار با لایه اول تماس می گیرد، حلال آن بر روی لایه زیرلایه اثر می گذارد. اگر فیلم اول قبلاً یک ساختار متقابل پایدار تشکیل داده باشد، این تأثیر معمولاً محدود است. اما اگر لایه اول هنوز به طور کامل پخته نشده باشد، ورود حلال ممکن است باعث تورم رزین و حتی تا حدی حل شدن مجدد آن شود. تنش داخلی ایجاد شده در حین تسطیح، انقباض و خشک شدن پوشش دوم، سپس بر روی لایه زیرلایه نرم شده عمل می کند - به صورت چروک شدن، بلند شدن و آسیب موضعی فیلم ظاهر می شود.
فاصله پوشش مجدد فاکتور بسیار مهمی است. اگر لایه اول کاملاً خشک شده باشد، استفاده از لایه دوم معمولاً شانس بلند شدن را کاهش می دهد. اما اگر کار با عجله انجام شود و لایه دوم قبل از اینکه لایه اول به حالت پوشش مجدد مناسب برسد، اعمال شود، مشکلات به راحتی ظاهر می شوند. به خصوص در دمای پایین، رطوبت زیاد، تهویه ناکافی، یا ضخامت بیش از حد لایه، سرعت انتشار حلال و پخت فیلم اول هر دو تغییر میکند - حتی اگر سطح خشک به نظر میرسد، ممکن است فضای داخلی به حالت پایداری نرسیده باشد.
سیستم های پوششی مختلف از انواع حلال با قدرت حلالیت متفاوت استفاده می کنند. اگر حلال در لایه دوم حلالیت قوی برای لایه اول داشته باشد و لایه زیرلایه هنوز کاملاً پخته نشده باشد، حمله بین لایه ای آشکار محتمل است. همچنین به همین دلیل است که برخی از سیستمها با اولین پوشش طبیعی هستند، اما به طور ناگهانی هنگامی که یک لایه رویی متفاوت اعمال میشود، لیفت میشوند. تکنیک اسپری ممکن است تغییر نکرده باشد - ممکن است مشکل این باشد که سیستم های حلال لایه های بالایی و پایینی ناسازگار هستند.
هرچه لایه اول ضخیم تر باشد، معمولاً آزادسازی حلال و درمان داخلی دشوارتر است. پس از تشکیل یک لایه خشک از سطح، حلال باقیمانده داخلی هنوز باید به تدریج به سمت بیرون مهاجرت کند. اگر لایه دوم بلافاصله اعمال شود، لایه زیرلایه را بیشتر میبندد. سرعت آزادسازی حلال داخلی کاهش مییابد، زمان تثبیت کف افزایش مییابد. به طور همزمان، حلال در لایه دوم ممکن است دوباره وارد لایه بستر شود. دو عامل ترکیب شده اند: زیرلایه نرم می شود → چین و چروک های سطحی → بین لایه ها بی ثبات می شود.
مواد افزودنی معمولاً باعث بلند شدن نمی شوند، اما ممکن است بر خشک شدن، خیس شدن، تراز کردن و وضعیت تشکیل فیلم نهایی تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، برخی از سیستم ها زمان باز شدن فیلم را برای بهبود سطح بندی افزایش می دهند، اما اگر سرعت درمان مطابقت نداشته باشد، ممکن است زمان رسیدن فیلم به حالت پایدار افزایش یابد. اگر مواد افزودنی در لایه دوم سازگاری ضعیفی با بستر داشته باشند، ممکن است مشکلات بین لایه ای نیز تشدید شود. بنابراین، بهینه سازی عملکرد پوشش مجدد مستلزم در نظر گرفتن تطابق کلی سیستم رزین، سیستم حلال، سرعت پخت و مواد افزودنی با هم است.
اگر پوشش سازه فولادی لایه اول را نرمال نشان می دهد، لایه دوم را بالا می برد، این جهات را بررسی کنید: ابتدا درجه خشکی لایه اول را تأیید کنید (نه فقط اینکه سطح بدون چسبندگی باشد). سپس ضخامت واقعی فیلم را بررسی کنید (فیلم ضخیم به طور قابل توجهی زمان پخت داخلی را افزایش می دهد). سپس سیستم حلال و حلالیت لایه دوم را مقایسه کنید و تأیید کنید که آیا انحلال بین لایه ای آشکار وجود دارد یا خیر. سپس محیط کاربرد شامل دما، رطوبت، تهویه و فاصله لایهبرداری واقعی را بررسی کنید. اگر مشکل بلافاصله پس از تعویض ماده پوشش دوم ظاهر شود، سازگاری بین لایه ها نیاز به توجه متمرکز دارد.
رویکرد صرفاً افزودن یک تقویت کننده چسبندگی نیست. تفکر منطقی تر شامل چندین تنظیم همزمان است: به طور مناسب فاصله پوشش مجدد را افزایش دهید تا مطمئن شوید فیلم اول به حالت پایدار می رسد. ضخامت فیلم تک لایه را کنترل کنید تا از لایه لایه ضخیم که باعث پخت داخلی کند شود جلوگیری کنید. بهینه سازی تطابق حلال بین پوشش های بالایی و پایینی برای کاهش حمله لایه دوم به زیرلایه. رزین و سیستم پخت را برای بهبود پایداری اولیه فیلم اول تنظیم کنید. سپس در صورت نیاز با سیستم افزودنی ترکیب شود تا حالت خیس شدن، تسطیح و تشکیل فیلم بهینه شود.
پوشش سازه فولادی چسبندگی لایه اول معمولی، لایه دوم بالابرنده - این لزوماً به این معنی نیست که لایه دوم چسبندگی ضعیفی دارد. علت رایجتر این است که لایه اول هنوز به حالت پایداری کافی نرسیده است و حلال در لایه دوم که وارد لایه زیرلایه میشود باعث تورم یا انحلال مجدد میشود و در نهایت باعث بیثباتی لایه بین لایهای میشود. بنابراین، هنگام رویارویی با مشکلات بلند کردن، نه تنها باید "قابلیت ماندگاری رنگ" را بررسی کرد - درجه پخت بستر، فاصله پوشش مجدد، ضخامت لایه، سیستم حلال و سازگاری بین پوششهای بالایی و پایینی نیز باید به طور همزمان در نظر گرفته شود.