پوشش پودری با ضخامت لایه معمولی رنگ و قدرت پوشانندگی خوبی میدهد - اما وقتی ضخامت لایه به مصرف مواد کمتر کاهش مییابد، رنگ زیرلایه از بین میرود، لکههای رنگی محلی ظاهر میشود و پنهان شدن کلی میتواند ناکافی باشد. این مشکل در فرمولاسیون های پودری تیره، روشن و با تزئینات بالا رایج است.
واکنش بسیاری از مردم افزایش مقدار کاربرد پودر است - اما اگر قابلیت پنهان کردن لایه نازک محصول به خودی خود کافی نباشد، صرفاً افزایش ضخامت لایه واقعاً مشکل را حل نمی کند. بهبود عملکرد لایه نازک نیاز به بررسی در فرمول پودر، پراکندگی رنگدانه و فرآیند اسپری دارد.
پس از اینکه پوشش پودری یک فیلم را تشکیل داد، اینکه آیا می توان بستر را به طور کامل پنهان کرد، هم به ضخامت لایه و هم به قابلیت پنهان شدن خود پوشش مربوط می شود. هنگامی که ضخامت لایه کاهش می یابد، مقدار رنگدانه و پرکننده در واحد سطح نیز کاهش می یابد - توانایی پوشش برای پوشاندن رنگ بستر به طور طبیعی کاهش می یابد. این امر به ویژه در مورد پوششهای پودری با رنگ روشن صدق میکند: اگر رنگ بستر عمیق باشد، پس از اعمال نازک ظاهر شدن بیشتر است. نمایش فیلم نازک لزوماً به معنای کیفیت ضعیف پودر نیست - ممکن است به این معنی باشد که ضخامت فیلم قبلاً کمتر از محدوده ای است که فرمول فعلی می تواند به طور پایدار پوشش دهد.
رنگدانه در پوشش پودری به سادگی اضافه و آماده نیست. اگر رنگدانه در حین اکستروژن و اختلاط به اندازه کافی پراکنده نشود، تجمع محلی ایجاد می شود، توزیع رنگدانه غیریکنواخت در فیلم حاصل می شود. در ضخامت لایه معمولی، این تفاوت ممکن است به راحتی قابل مشاهده نباشد - اما وقتی ضخامت لایه کاهش می یابد، مناطقی با رنگدانه ناکافی موضعی بیشتر از طریق بستر نشان داده می شوند. بنابراین، هنگام بهبود قابلیت پنهان کردن لایه نازک، یکنواختی پراکندگی رنگدانه نیاز به توجه متمرکز دارد. برای فرمولبندیهایی که از دی اکسید تیتانیوم با بارگذاری بالا، کربن سیاه یا سایر رنگدانههای با استحکام بالا استفاده میکنند، حالت پراکندگی تأثیر ویژهای بر عملکرد پنهان نهایی دارد.
افزایش افزودن رنگدانه ممکن است قدرت پوشانندگی را بهبود بخشد، اما این بدان معنا نیست که رنگدانه بیشتر همیشه بهتر است. وقتی نسبت رنگدانه خیلی زیاد باشد، ویسکوزیته سیستم، جریان مذاب و خواص مکانیکی ممکن است تغییر کنند. در عین حال، اگر رنگدانه به اندازه کافی پراکنده نشده باشد، افزایش مقدار ممکن است در عوض باعث تجمع بیشتر شود. آنچه واقعاً نیاز به توجه دارد این است: سیستم رزین حالت پراکندگی نسبت افزودن نوع رنگدانه - نه صرفاً افزایش محتوای رنگدانه.
ذرات پودری که بیش از حد بزرگ هستند یا توزیع اندازه ذرات نامعقولی دارند ممکن است باعث رسوب غیر یکنواخت پودر در هنگام پاشش شوند. در ضخامت فیلم کمتر، تفاوت در پوشش پودر در مناطق مختلف آشکارتر می شود. اگر اندازه ذرات پودر ناپایدار باشد، سرعت برداشت پودر، پخش مذاب و توزیع ضخامت نهایی فیلم نیز ممکن است تغییر کند. بنابراین، برای محصولات لایه نازک، خود اندازه ذرات پودر را نمی توان نادیده گرفت.
پس از پاشیدن پودر بر روی سطح قطعه کار، به طور مستقیم لایه نهایی را تشکیل نمی دهد. پس از پخت، پودر باید ذوب شود، جاری شود و به تدریج یک پوشش مداوم تشکیل دهد. اگر جریان پذیری مذاب کافی نباشد و ذرات پودر نتوانند به طور کامل با هم ذوب شوند، فیلم ممکن است مناطق نازک موضعی ایجاد کند. در حالت لایه نازک، این نوع مشکل به راحتی تشدید می شود. بنابراین، عملکرد جریان پوشش پودری نه تنها بر ظاهر سطح تأثیر می گذارد - بلکه بر تداوم نهایی فیلم نیز تأثیر می گذارد.
گاهی اوقات فرمولاسیون هیچ مشکل آشکاری ندارد، اما باز هم پس از سمپاشی واقعی رخ می دهد. در این مرحله لازم است زمین قطعه کار، پارامترهای تفنگ، فاصله اسپری و وضعیت برداشت پودر بررسی شود. اگر پودر در موقعیتهای مختلف قطعه کار بهطور ناهموار رسوب کند، ممکن است شکل زیر ایجاد شود: ضخامت لایه ناکافی به صورت موضعی ← کاهش قدرت پنهان شدن ← رنگ زیرلایه نمایان میشود. به خصوص در لبه ها، شیارها و گوشه های قطعه کار پیچیده، ضخامت فیلم ناکافی بیشتر ظاهر می شود. بنابراین، محصولات لایه نازک معمولاً نیازهای بالاتری برای یکنواختی اسپری دارند.
اگر ضخامت فیلم اسپری و مشکلات تجهیزات برطرف شده باشد، طرف فرمول می تواند روی تطبیق افزودنی در سیستم پودر تمرکز کند. به عنوان مثال، بهبود وضعیت پراکندگی رنگدانه به طوری که اجزای رنگ به طور یکنواخت در سیستم رزین توزیع شوند. تنظیم سیستم تراز به گونه ای که پودر مذاب بتواند به طور کامل در یک فیلم پخش شود. برای سیستم های پودری که مستعد ایجاد دهانه و سایر عیوب سطحی هستند، گاز زدایی و عیوب سطحی نیز باید متعادل شوند. به عبارت دیگر، عملکرد لایه نازک توسط هیچ افزودنی منفرد تعیین نمی شود - این نتیجه ترکیبی از پراکندگی، تسطیح، گاز زدایی و سیستم رنگدانه است که با هم کار می کنند.
اگر محصول در ضخامت لایه استاندارد دارای مخفی شدن نرمال است، اما نمایش فقط در لایه نازک رخ می دهد، بررسی می تواند این ترتیب را دنبال کند: ابتدا ضخامت واقعی لایه → بررسی یکنواختی اسپری → بررسی پراکندگی رنگدانه → تجزیه و تحلیل سیستم رنگدانه → اندازه ذرات پودر را بررسی کنید → سپس جریان مذاب و سیستم افزودنی را تنظیم کنید. اگر همه نواحی یکنواخت را نشان دهند، مشکل به احتمال زیاد به قابلیت پنهان کردن فرمول مربوط می شود. اگر فقط نواحی موضعی نشان داده شوند، اسپری، برداشت پودر و ساختار قطعه کار نیاز به بررسی اولویت دارند. این نوع بررسی بیشتر از افزایش مصرف پودر، علت واقعی را پیدا می کند.
نمایش لایه نازک در پوشش پودری فقط "یک فیلم خیلی نازک" نیست. قابلیت پنهان کردن رنگدانه، یکنواختی پراکندگی، اندازه ذرات پودر، جریان مذاب و یکنواختی اسپری، همگی بر اثر لایه نازک نهایی تأثیر میگذارند. اگر بخواهیم در حین کاهش ضخامت فیلم، پنهان کاری خوبی داشته باشیم، هم فرمولاسیون و هم فرآیند باید به طور همزمان بهینه شوند. برای پوشش پودری، یک سیستم لایه نازک واقعی صرفاً به افزایش رنگدانه یا افزایش ضخامت لایه متکی نیست - به این معنی است که حتی ضخامت فیلم محدود می تواند یک لایه پوشش یکنواخت و پیوسته با قابلیت پنهان سازی کافی را تشکیل دهد.