یک لایه چسب شفاف که وقتی تازه آماده میشود شفاف است، میتواند در طول نگهداری به تدریج زرد شود - از شفاف به زرد روشن، که با گذشت زمان مشخصتر میشود. حتی زردی جزئی نیز می تواند بر ظاهر محصول و نتایج نهایی کاربرد برای مواد شفاف تأثیر بگذارد.
هنگامی که لایه چسب برای اولین بار تشکیل می شود، رزین و سایر اجزا در یک حالت نسبتا پایدار هستند. اما در طول نگهداری، مواد به طور مداوم در معرض اکسیژن، دما، نور و رطوبت هستند. با افزایش زمان، اکسیداسیون آهسته یا تغییرات ساختاری در داخل لایه چسب رخ می دهد و در ابتدا تغییرات جزئی رنگ به تدریج آشکار می شود.
برخی از رزینها به راحتی تحت اکسیداسیون و تخریب در محیطهای ذخیرهسازی طولانی مدت یا دمای بالا قرار میگیرند و ساختارهای رنگی تولید میکنند. برخی از چسب ها دارای رنگ اولیه عالی هستند اما به تدریج در مدت زمان طولانی زرد می شوند - علت اصلی ممکن است در قابلیت مقاومت در برابر پیری خود رزین باشد.
در طول تولید و پخت چسب، ممکن است اجزا یا بقایای تا حدی واکنش نداده باقی بمانند. با افزایش زمان نگهداری، این مواد ممکن است به واکنش با اکسیژن ادامه دهند و در نهایت مواد رنگی را تشکیل دهند. این نوع تغییر به ویژه در لایه های چسب شفاف مشهود است.
اگر محصول در دماهای نسبتاً بالا برای مدت طولانی نگهداری شود، حرکت مولکولی تسریع میشود و واکنشهای اکسیداسیون نیز بر این اساس تسریع میشوند. برای همان چسب، ذخیره سازی در دمای پایین ممکن است شفافیت را برای مدت طولانی حفظ کند، در حالی که ذخیره سازی در دمای بالا باعث می شود زردی زودتر ظاهر شود.
اگر لایه چسب برای مدت طولانی در معرض نور خورشید یا اشعه ماوراء بنفش قرار گیرد، برخی از ساختارهای رزین ممکن است تحت واکنش های اکسیداسیون عکس قرار گیرند. با افزایش زمان قرار گرفتن در معرض، لایه چسب ممکن است به تدریج ایجاد شود: شفاف → کمی زرد → زردی آشکار.
سیستم پخت، تثبیت کننده، کاتالیزور، اجزای نرم کننده و سایر افزودنی های کاربردی مورد استفاده ممکن است بر ثبات رنگ نهایی تأثیر بگذارند. اگر اجزای خاصی خود مستعد اکسید شدن باشند یا سازگاری کافی با سیستم رزین نداشته باشند، ممکن است به منبع زرد شدن طولانی مدت تبدیل شوند.
زرد شدن آنی نیست - این یک فرآیند تجمع تدریجی است. هنگامی که به تازگی تولید می شود، تغییرات درون مواد هنوز به طور قابل توجهی آشکار نشده است. با افزایش زمان نگهداری، اکسیداسیون، قرار گرفتن در معرض نور، دمای بالا و تغییرات اجزا به طور مداوم تجمع می یابد و در نهایت باعث می شود ساختارهای رنگی داخل لایه چسب به تدریج افزایش یابد. شفافیت اولیه فقط حالت رنگ خوب را در ابتدا نشان می دهد - به طور کامل نشان دهنده مقاومت طولانی مدت زرد شدن نیست.
لایه های چسب شفاف که پس از ذخیره سازی طولانی به زرد تبدیل می شوند معمولاً به ساختار رزین، پیری اکسیداتیو، اجزای باقیمانده، دمای ذخیره سازی، قرار گرفتن در معرض نور و سیستم افزودنی مربوط می شوند. برای چسب های شفاف با الزامات ظاهری بالا، ارزیابی جامع از انتخاب مواد خام و تطبیق فرمول تا پایداری انبار، رویکرد ارزیابی مناسب است.