هر چه برای سختی بیشتر فشار می آورد، چسبندگی روکشی را کاهش می دهد - در اینجا به این دلیل است که چگونه می توان نتیجه گرفت.

چرا چسبندگی و سختی به یکدیگر می کشند؟

سختی در یک فیلم پخت در درجه اول از چگالی اتصال متقابل ناشی می شود - هر چه شبکه پلیمری متراکم تر و سفت تر باشد، سطح سخت تر است. با این حال، چسبندگی به بسترهای پلاستیکی به سازگاری سطحی بین رزین و شیمی سطح زیرلایه بستگی دارد. یک شبکه بسیار متقاطع و سفت و سخت تحرک مولکولی کمتری در رابط دارد، که توانایی آن را برای برقراری تماس نزدیک و فعل و انفعالات شیمیایی که باعث ایجاد چسبندگی می شود، محدود می کند - به ویژه در پلاستیک های کم انرژی مانند PP، ABS و PC.

جایی که رویکردهای مرسوم کوتاه می آیند

افزودن کراسلینکر بیشتر (ایزوسیانات) سختی را افزایش می دهد اما تعادل را از چسبندگی دورتر می کند. کاهش اتصالات عرضی برای بازیابی چسبندگی، سختی و مقاومت شیمیایی را قربانی می کند. تنظیم دوزهای افزودنی تراز یا چسبندگی علائم را در سطح افزودنی برطرف می کند، اما نمی تواند رزینی را که ساختار اساسی آن با الزامات عملکرد ترکیبی مطابقت ندارد، جبران کند. مسیر کارآمدتر، انتخاب معماری رزینی است که از همان ابتدا به خوبی از نظر سختی، چسبندگی و فرآیند پذیری عمل کند.

AA-9188A: طراحی شده برای بالانس عملکرد روکش پلاستیکی

AA-9188A یک رزین اکریلیک با وزن مولکولی کم، جامد بالا و ویسکوزیته کم است که برای روکش های پلاستیکی با براقیت بالا و روکش های شفاف ساخته شده است. وزن مولکولی کمتر آن قابلیت پاشش عملی را در محتوای جامد بالاتر ارائه می دهد - کاهش بار حلال مورد نیاز برای رسیدن به ویسکوزیته کاربرد. هنگامی که با ایزوسیانات پیوند متقابل ایجاد می شود، به شبکه ای متراکم و خوش فرم کمک می کند که سختی را به طور موثر ایجاد می کند در حالی که سازگاری سطحی رزین باعث حفظ عملکرد چسبندگی در چندین نوع بستر پلاستیکی می شود.

مشارکت در عملکرد

پوشش بستر پلاستیکی

سوالات متداول